Bugün sevgili kardeşimin doğumgünü ! nice sağlıklı, huzurlu, güzel yıllara inşallah! not. kardeşim Kanada'da olduğu için buradan ancak sanal bir pasta ve balonlar gönderebiliyorum, inşallah artık geldiği zaman kutlarız :-)

özel not düşmek lazım. Bol yeşillik, havuç, turp, maydanoz ve zeytinyağı ile yapılan bu salatanın şekli de pek özeldir !
Herkesin eski arkadaşları vardır di mi, ya çocukluktan ya ilkokuldan ya da kapı komşusu. Defne'nin sayfasını okurken, benim de aklıma arkadaşlarım düştü. En eskileri Oya ve Bilge'dir herhalde. O zamanlar Ayrancı'da, Hoşdere Caddesine yakın biryerlere taşınmıştık. Ben ve kardeşim yeni apartman komşularımızla tanıştık, bana bakan iki küçük kızı ilk o zaman gördüm işte. Oya ile halen aynı şehirdeyiz ,görüşürüz, en azından haftasonlarına birşeyler yapmak için. Bir diğeri ise sevgili Özlem. Onun yurtdışına taşınmasından bu yana artık yılda bir veya iki görüşebiliyoruz. Onu ilk gördüğüm zaman ise o zaman çalıştığımız Türk Traktör fabrikası idi. Yıllar geçti, ordan ayrıldık, farklı şirketlere geçtik, farklı şehirlere, sonra da farklı ülkelere. Olsun, sağlık olsun, biz yine görüşebiliyoruz. Ve tabii ki Yeşim.
Hem iyi günümde hem de kötü günümde devamlı yanımda olan Yeşim. Ona buradan herşey için teşekkür ediyorum, iyi ki varsın! Anlıyorum ki, herkesin hayatında gelen geçenler var, bir de kalıcı olanlar. Birlikte birşeyler yapabilmek güzel , hayat güzel :-)

Amerikan filmleri benim için hoş ve boştur. Aynı tarz şeyler, aynı kişiler, aynı konular, vesaire. Ama bazen bu düşüncemi değiştirecek filmler de oluyor, mesela Türkçe'ye Küçük Gün Işığım olarak çevrilen, 2006 ABD yapımı bir film. Anne, baba, iki çocuk , dayı ve büyükbaba. Hayat sadece kazananlar ve kaybedenlerdir diyen bir baba Richard, savaş pilotu olmak isteyen abi Dwayne, intihar etmek isteyen dayı Frank, herkese aile olmanın önemini anlatan anne Sheryl, uyuşturucu bağımlısı büyükbaba ve tabii ki şirine Olive. Küçük kızın güzellik yarışması için hep beraber yola Kaliforniya'ya yola çıkan bir aile, yolda olan aksilikler, kaybolan hayaller, umutsuz insanlar ve annenin de katkısıyla, ailenin önemi.
Bir haftasonu Atatürk Orman Çiftliği (A.O.Ç.) civarında iseniz, bence Merkez Lokantasına da uğramakta fayda var. Atatürk, 1920'li yıllarda, öğlenleri yemek yiyebileceği bir mutfak hazırlanmasını istemiş. 1930'larda ise mutfak, restorana dönüştürülmüş. Ankara'da Cumhuriyet yıllarından kalma ender yerlerden. Merkez Lokantasının su böreği, ızgaraları, Ankara tavası, kuru fasulyesi meşhur. Yazın açık bahçesi var, ağaçların altında keyif yapmak mümkün. Hürriyet gazetesi en iyi 10 tatlı adresi içinde yer alan tatlılar ise : kaymaklı ekmek kadayıfı, kabak tatlısı, fırında sütlaç ve kazandibi.Şimdilik benden bu kadar :-) Akşam oldu, eve gitmek, yemek yapmak lazım :-)
gezicini notu. sevgili Kıymet, acaba sen nelerden hoşlanırsın?


Ben uzun zaman aynı yerde duramayan insanlardanım, sıkılırım, içim daralır. Gezmek bana iyi gelir, hem bedenime hem ruhuma. Uzun yıllar uzun yollar yaptıktan sonra düzenli bir hayata geçmek bazen bünyeyi zorluyor, elimde değil. Hele haftasonu gelir de güneş de açarsa, kendimi yollara vurma arzusu başgösterir. Ne light gündem (Nur Çintay A. ) ne de eşimin evde oturma arzusu beni durduramadı. Bu haftasonu rota Beypazarı idi, bilemiyorum ama galiba 3. kere aynı yollara gidildi. Yine Hıdırlıktepe'den etrafa bakıldı, Taş Mektep'te yemek yemek istendi, yine Beypazarı kurusu,
ekmek, havuç alındı. Duyduğumuza göre 23 Nisan'da Uçurtma şenliği yüzünden daha da kalabalık bekleniyormuş. Hani biz yemek için dolandık durduk ama Şenlik günü gidenler naptılar, bilemiyorum.
Bugünlerde yoğun bir cafe/ kahve kültürü ile karşı karşıyayız. Dışarda dolaştığım yerlerde, yani Tunalı Hilmi, Arjantin Caddesi, Armada ve Anka Mall kahvecilerle dolu. Bunların en önde gelenleri de Starbucks ile Gloria Jeans Cafe. İnsanlar ellerinde birer bardak cappuccino, espresso, veya cafe latte ile sosyalleşme peşinde. Halbuki biz genel olarak çay içen bir toplumun çocuklarıyız. Acaba kaç kişi latte kelimesinin İtalyanca olarak süt demek olduğunu bilir? Cafe kültürü güzel hoş ama, güzel bir fincan Türk kahvesinin yerini de hiçbir şey tutmuyor bence. Hele ki sabah kahvaltısından sonra olursa! 

Ankara'da Kale civarını her zaman sevmişimdir, belki oraların otantik havası belki de seneler önce anneannemlerin evinin yakınlarda olması, bilmiyorum. Antik eşyaları,Samanpazarını, Kaleye çıkan yokuşlardaki dükkanları, sepetçileri, bakırcıları gezmeyi seviyorum. Biraz da şehrin eski havasını solumak iyi geliyor insana. Her gün gördüğümüz zevksiz, beton yığınlarından, alışveriş merkezlerinden uzakta bir hayat var orada.